Hoe vaak ga je die tekst nog aanpassen?

Waarom een frisse blik soms meer waard is dan nóg een aanpassing aan je bestaande tekst

Er staat een tekst op je website waar je eigenlijk niet helemaal tevreden over bent.

Niet dat hij slecht is. Dat nou ook weer niet. Er staat niets geks in, de zinnen lopen behoorlijk en alles wat erin moet staan, staat er min of meer in.

Maar toch.

Hij doet niet zoveel.

Dus pas je een zin aan. Je schrapt een woord, zet een alinea op een andere plek en besluit dat persoonlijke aanpak misschien toch beter klinkt als persoonlijke begeleiding. Of je vervangt deskundig door ervaren, want deskundig staat tegenwoordig ook overal.

Je leest hem nog een keer.

Mwah.

Nog één kleine aanpassing dan.

En voor je het weet ben je voor de zevende keer aan dezelfde tekst aan het sleutelen, terwijl je eigenlijk nog steeds niet kunt aanwijzen waarom hij niet lekker voelt.

Misschien ligt het probleem dan ook niet bij die ene zin.

Misschien is het tijd dat iemand anders ernaar kijkt.

Er komt een moment waarop je niet meer leest wat er staat

Dat klinkt misschien vreemd, maar we doen het allemaal. Wanneer je een tekst vaak genoeg hebt gelezen, weet je wat er staat. Of beter gezegd: je weet wat er zou moeten staan.

Je ogen gaan over de woorden heen, terwijl je hoofd de rest alvast invult. En bij je eigen website is dat effect waarschijnlijk nog veel sterker.

Jij kent je bedrijf tenslotte van binnen en van buiten. Je weet hoe jullie werken, waarom klanten voor jullie kiezen, wat jullie onder persoonlijke begeleiding verstaan en waarom jullie aanpak anders is dan die van het makelaarskantoor drie straten verderop.

Dus als er op je website staat:

‘Wij staan voor persoonlijke begeleiding, korte lijnen en jarenlange ervaring.’

dan lees jij daar waarschijnlijk een compleet verhaal achter.

Je denkt aan die verkoper die 's avonds nog even belde omdat hij zenuwachtig was voor de bezichtigingen van de volgende dag. Aan je binnendienst die precies weet wat er speelt en klanten niet drie keer hun verhaal laat vertellen. Aan die lastige verkoop waarbij je nét even dat extra stapje hebt gezet.

Een potentiële klant ziet alleen:

persoonlijke begeleiding, korte lijnen en jarenlange ervaring.

En heeft dat waarschijnlijk vijf minuten geleden ook bij een andere makelaar gelezen.

Dus passen we de zin nog een keer aan

Dat gaat ongeveer zo.

Eerst stond er:

Wij zijn een betrokken makelaarskantoor met jarenlange ervaring.

Iemand vond betrokken wat afgezaagd, dus werd het:

Wij zijn een persoonlijk makelaarskantoor met jarenlange ervaring.

Toen moest de website wat moderner:

Met jarenlange ervaring en een persoonlijke aanpak maken wij het verschil.

En nog een revisieronde later:

Met persoonlijke aandacht, korte lijnen en jarenlange ervaring maken wij écht het verschil.

Kijk.

Nu hebben we korte lijnen én een accent op écht.

Probleem opgelost.

Alleen is de belangrijkste vraag nog steeds niet gesteld:

Wát doen jullie dan waardoor een klant die persoonlijke aandacht daadwerkelijk ervaart?

En daar zit voor mij het verschil tussen een tekst aanpassen en opnieuw naar een tekst kijken.

Als je gaat aanpassen, begin je bij wat er al staat

Dat is heel logisch. Er staat immers al een tekst. Dus je opent hem en kijkt wat er beter kan: deze zin is wat lang, die alinea kan misschien naar boven, hier staat twee keer hetzelfde woord en daar mag nog iets bij over aankoopbegeleiding.

Je blijft alleen wel werken binnen het kader dat er al ligt.

En soms is dat kader nu juist het probleem.

Een frisse blik begint daarom niet met de vraag: hoe kunnen we deze zin beter formuleren? Maar eerder met: waarom staat deze zin hier eigenlijk? Wat moet iemand op deze pagina te weten komen? Wat wil je dat een potentiële klant na het lezen begrijpt over jullie kantoor?

En mijn persoonlijke favoriet:

Zou een andere makelaar deze tekst ook op zijn website kunnen zetten?

Als het antwoord daarop ja is, hoeven we misschien niet nóg langer naar een beter synoniem voor persoonlijk te zoeken.

Dan moeten we een ander gesprek voeren.

Bedrijfsblindheid klinkt vervelender dan het is

Het woord heeft iets onaardigs. Alsof je met oogkleppen op door je eigen kantoor loopt en werkelijk geen idee meer hebt wat er om je heen gebeurt.

Terwijl bedrijfsblindheid eigenlijk heel logisch is. Hoe langer je ergens middenin zit, hoe normaler alles wordt.

Dat je na iedere bezichtigingsdag zelf de verkoper belt om de reacties door te nemen? Normaal. Dat je binnendienst klanten bij naam kent en precies weet welk dossier bij wie hoort? Ook normaal.

En dat jullie niet zomaar de hoogste vraagprijs adviseren omdat een verkoper die graag wil horen, maar liever uitleggen wat volgens jullie een realistische verkoopstrategie is? Tja. Dat is gewoon hoe jullie werken.

Totdat iemand van buiten vraagt:

‘Doet iedere makelaar dat dan zo?’

Eh.

Nee, eigenlijk niet.

En ineens hebben we iets interessants te pakken.

Juist de dingen die jij normaal vindt, kunnen het verhaal zijn

Dat vind ik misschien wel een van de leukste dingen aan het schrijven van websiteteksten. Ik stel soms een vraag waarvan een makelaar vermoedelijk denkt: waar wil ze in hemelsnaam naartoe?

En dan komt er eerst een vrij algemeen antwoord. Dus vraag ik door. Niet omdat ik iemand aan een kruisverhoor wil onderwerpen, maar omdat ik weet dat achter zo'n eerste antwoord vaak veel meer zit.

Dan komt er ineens een voorbeeld. Een situatie met een klant. Iets wat op kantoor altijd op een bepaalde manier wordt aangepakt. Een frustratie over hoe het volgens de makelaar juist níét zou moeten.

Of de opmerking:

‘Ja, maar dat doet toch iedere makelaar?’

Dat is voor mij meestal een reden om juist nog even niet door te gaan naar de volgende vraag.

Want misschien doet iedere makelaar het inderdaad. Maar misschien ook helemaal niet. En zelfs als meerdere kantoren hetzelfde doen, kan de manier waarop jíj het doet nog steeds iets vertellen over je bedrijf.

Daarom laat ik makelaars behoorlijk wat vragen beantwoorden

Wie al eens websiteteksten door mij heeft laten schrijven, weet dat daar vragenlijsten aan voorafgaan. En ja, daar moet je even voor gaan zitten.

Die vragenlijsten zijn er natuurlijk om informatie op te halen. Ik moet weten welke diensten je aanbiedt, wie je klanten zijn, hoe je werkt en wat je belangrijk vindt.

Maar ik gebruik ze óók om te ontdekken wat er achter de voor de hand liggende antwoorden zit. Welke woorden gebruik je zelf? Waar word je ineens uitgebreid? Welke voorbeelden schieten je te binnen? Waar zit enthousiasme, irritatie of humor?

Goede vragen dwingen je soms om woorden te geven aan zaken waar je normaal nauwelijks bij stilstaat.

En juist daar vind ik vaak de informatie die een tekst eigen maakt.

Een buitenstaander heeft één groot voordeel: hij weet het niet

Dat klinkt niet direct als een ijzersterke aanbeveling voor een tekstschrijver.

Huur mij in. Ik weet van niets.

Lekker dan.

Toch is juist dat gebrek aan voorkennis ontzettend waardevol. Ik weet niet automatisch waarom jullie anders werken dan een ander kantoor. Ik weet niet wat jij bedoelt met volledige ontzorging en ook niet waarom klanten achteraf zeggen dat ze jullie begeleiding zo prettig vonden.

Dus moet ik het vragen.

En als ik een antwoord niet begrijp, kan ik niet denken: o ja, logisch. Want voor mij ís het nog niet logisch.

Natuurlijk ken ik de makelaardij heel goed, maar jouw kantoor ken ik nog niet. Daarmee sta ik op dat moment een stuk dichter bij iemand die voor het eerst op jullie website terechtkomt dan jijzelf.

En precies daarin zit de waarde van die frisse blik.

Bij woningteksten gebeurt eigenlijk hetzelfde

Neem een woning die je als makelaar net hebt opgenomen. Je bent er geweest, hebt met de verkopers aan tafel gezeten, bent door iedere kamer gelopen en kent inmiddels ook de verbouwingen en bijzonderheden.

Daarna krijg je de foto's binnen. Jij kent het huis inmiddels behoorlijk goed, maar de potentiële koper niet. En dat verschil is belangrijker dan het misschien lijkt.

Want wanneer jij vervolgens schrijft dat de woning beschikt over een heerlijk lichte woonkamer, weet jij precies wat je daarmee bedoelt. Ik kijk naar de foto's en zie misschien iets anders: ramen aan drie zijden, openslaande deuren naar de tuin en vanuit de zithoek zicht op het water.

Dan is heerlijk licht niet verkeerd. Het is alleen het eerste antwoord.

En soms zit het verhaal één laag dieper.

Foto's zijn voor mij daarom niet alleen bewijs bij de tekst

Ik gebruik ze om echt te kijken. Wat valt mij op als ik deze woning voor het eerst zie? Waar blijft mijn oog hangen? En wat zie ik op de foto's wat in de aangeleverde informatie nauwelijks aandacht krijgt?

Soms is dat iets groots: een bijzondere indeling, een indrukwekkende kapconstructie of een onverwachte zichtlijn door het huis.

Maar heel vaak zit het juist in kleine dingen. Een glas-in-loodraam dat het licht mooi vangt. Een koffiehoek waar je jezelf op zaterdagochtend al ziet staan. Oude balken die laten zien dat het huis een geschiedenis heeft.

Geen van die dingen hoeft spectaculair te zijn. Maar ze maken een woning wel specifiek.

En specifiek is bijna altijd interessanter dan ruim, sfeervol of instapklaar.

Ook daar ligt bedrijfsblindheid op de loer

Als je iedere week woningen verkoopt, ga je automatisch patronen herkennen. Dat moet ook. Je kunt niet bij iedere tussenwoning opnieuw verbaasd uitroepen dat er een trap naar de eerste verdieping blijkt te gaan.

Maar routine heeft ook een keerzijde. Een uitbouw wordt een uitbouw, een tuin op het zuiden wordt een tuin op het zuiden en een woonkeuken wordt een woonkeuken.

Terwijl de koper nog nooit in déze uitbouw heeft gezeten, nog nooit in déze tuin de middagzon heeft gevoeld en nog nooit aan déze keukentafel heeft gedacht: ja, hier zie ik mezelf wel zitten.

Een frisse blik haalt je even uit die routine. Niet om de feiten mooier te maken dan ze zijn, maar om opnieuw te ontdekken welke feiten eigenlijk het vertellen waard zijn.

En soms ziet een buitenstaander juist wat er ontbreekt

Dat geldt misschien nog wel sterker bij websiteteksten. Een pagina kan inhoudelijk helemaal kloppen en tóch vragen oproepen.

Stel dat je uitgebreid vertelt over jullie persoonlijke verkoopbegeleiding, maar nergens uitlegt wie de verkoper gedurende het traject eigenlijk spreekt. De makelaar? De binnendienst? Allebei?

Voor jou is het antwoord vanzelfsprekend. Voor iemand die voor het eerst op je website komt niet.

Hetzelfde gebeurt wanneer je schrijft dat jullie de regio als geen ander kennen, maar nergens concreet maakt welke regio dat eigenlijk is. Of wanneer er een prachtig verhaal staat over de geschiedenis van het familiebedrijf, terwijl een bezoeker nog steeds zoekt naar wat jullie voor hem kunnen betekenen bij de verkoop van zijn woning.

Niemand binnen het kantoor merkt dat misschien nog op.

Iedereen weet het antwoord immers al.

Daarom werk ik bij een herschrijving niet graag alleen met de bestaande tekst

Een oude tekst is natuurlijk nuttig. Ik wil weten wat er nu staat, welke informatie erin zit en wat eventueel behouden moet blijven.

Maar ik wil er niet volledig door gestuurd worden.

Want zodra ik alleen de opdracht krijg ‘kun je dit wat lekkerder maken?’, bestaat het risico dat ik precies hetzelfde verhaal teruggeef in mooiere zinnen.

Dan hebben we de kozijnen geschilderd terwijl we ons misschien eerst hadden moeten afvragen of dat raam daar wel op de goede plek zit.

Daarom ga ik liever terug naar de bron. Wie zijn jullie? Hoe werken jullie? Waarom doen jullie dingen zoals jullie ze doen? Wat vinden klanten belangrijk? En wat is er veranderd sinds die bestaande tekst ooit werd geschreven?

Ook ben ik benieuwd naar de verhalen die op kantoor regelmatig worden verteld, maar op de website nergens terugkomen.

Pas daarna wil ik bepalen wat de nieuwe tekst nodig heeft.

Soms kan een kleine aanpassing trouwens prima

Niet iedere tekst hoeft onmiddellijk volledig gestript en opnieuw opgebouwd te worden. Als je een nieuwe medewerker wilt toevoegen aan de teampagina, hoeft de complete website niet preventief naar de sloop.

En als een dienst verandert, je werkgebied wordt uitgebreid of informatie niet meer actueel is, kan een gerichte aanpassing precies genoeg zijn. Ook een goede tekst heeft af en toe onderhoud nodig.

Het gaat mij vooral om dat moment waarop je blijft schaven omdat je voelt dat iets niet werkt, maar niet meer kunt zien waarom.

Dan kun je nog twintig keer een woord vervangen.

Op een gegeven moment ben je gewoon de kussens aan het opschudden terwijl je eigenlijk een andere bank wilt.

De vraag is dus niet altijd: wat moet er anders aan deze tekst?

Soms is een veel interessantere vraag:

Als deze tekst nog helemaal niet bestond, wat zouden we dan nú willen vertellen?

Misschien zou je uiteindelijk dezelfde onderwerpen kiezen. Maar misschien blijkt ineens dat de huidige Home-pagina vooral over het kantoor praat, terwijl je veel meer wilt vertellen over wat een verkoper bij jullie mag verwachten.

Misschien bestaat de Over ons-pagina uit vier functietitels en wat keurige cv-informatie, terwijl potentiële klanten juist willen weten met welke mensen ze straks te maken krijgen.

Of staat een dienst nog prominent op de website omdat die vijf jaar geleden belangrijk was, terwijl jullie bedrijf inmiddels een heel andere richting op is gegroeid.

Dan helpt een betere formulering niet genoeg.

Dan moet je opnieuw kijken.

En daarvoor hoef je niet alles zelf te kunnen zien

Sterker nog: dat is nu juist het punt. Sommige dingen kun je bijna niet meer zelf zien.

Niet omdat je niet kritisch genoeg bent of je eigen bedrijf niet kent. Juist omdat je het te goed kent.

Je brein vult de gaten in. Je hoort achter algemene woorden de voorbeelden die nergens op de pagina staan en begrijpt formuleringen waarvoor een buitenstaander context mist.

Daarom kan iemand die minder weet soms een betere vraag stellen.

Dat is misschien wel het vreemde aan mijn werk

Een makelaar weet vanzelfsprekend veel meer van zijn eigen kantoor dan ik. Een verkoper weet veel meer over zijn woning dan ik.

En tóch kan juist mijn eerste blik iets toevoegen.

Ik kan nog zien wat voor hen normaal is geworden. Ik stel nog vragen bij dingen die intern allang als gegeven worden beschouwd en kijk niet alleen naar wat iemand wil vertellen, maar ook naar wat een lezer nodig heeft om dat verhaal te begrijpen.

Daardoor blijf ik soms hangen bij een detail waarvan de ander zegt:

‘O, dat? Ja, dat zit er al jaren.’

Precies. En misschien is het dus tijd dat we er iets over vertellen.

Een bestaande tekst hoeft niet slecht te zijn om een nieuwe blik te verdienen

Dat vind ik uiteindelijk misschien wel de belangrijkste nuance. Herschrijven hoeft geen afrekening te zijn met wat er al stond.

Soms paste een tekst uitstekend bij het bedrijf van vijf jaar geleden. Soms is hij in de loop der jaren alleen steeds een beetje aangevuld, ingekort en aangepast.

En soms is er op papier helemaal niets mis mee, maar voel je dat hij niet meer laat zien wie jullie inmiddels zijn.

Dan kun je blijven poetsen. Of je kunt iemand vragen om ernaar te kijken zonder alle voorkennis, gewoontes en eerdere versies in zijn hoofd.

Niet alleen met de vraag:

‘Kun je deze tekst verbeteren?’

Maar vooral:

‘Als jij hier voor het eerst naar kijkt, wat zie jij dan?’

Daar kan een totaal ander gesprek uit ontstaan. En vaak ook een veel betere tekst.

Want soms heeft een tekst geen volgende correctieronde nodig.

Soms moet iemand hem gewoon weer even lezen alsof hij hem voor het eerst ziet.

En laat dat nou precies iets zijn wat ik als buitenstaander bijzonder goed kan.

Ik weet namelijk nog van niks. 😉

Wie ik ben?

Ik ben Nicole Hielkema 👋
De Teksten Makelaar.

Ik schrijf websiteteksten en woningteksten voor makelaars die willen opvallen in een markt waarin steeds meer teksten en websites op elkaar lijken.

Geen standaardteksten, maar verhalen die raken, blijven hangen en laten zien wat een makelaarskantoor of woning écht onderscheidt.