Toen mijn bedrijf failliet ging, moest ik afscheid nemen van twee liefdes
Over het appartement waar ik tien jaar woonde en waarom ik sindsdien anders naar huizen kijk.
Een huis verkopen kan voelen als rouw
Wat veel makelaars vergeten wanneer een woning verkocht wordt, is dat het voor de verkoper als rouw kan voelen.
Rouw om een plek waar een stuk van je leven heeft plaatsgevonden.
Rouw om herinneringen die je achterlaat.
Ik weet hoe dat voelt.
Toen mijn eerste bedrijf failliet ging, moest ik namelijk afscheid nemen van twee liefdes tegelijk.
Mijn droom als ondernemer.
Het stadsstrand waar ik bloed, zweet en tranen in had gestoken.
En mijn appartement.
Het appartement waar ik verliefd op werd
Een 2-kamerappartement aan de Winkelwaard.
Het appartement dat ik kocht toen mijn toenmalige vriend en ik uit elkaar gingen.
De plek waar ik vervolgens 10 jaar met ongelooflijk veel plezier heb gewoond.
Toen ik het appartement ging bezichtigen, gebeurde er iets wat ik nog steeds goed kan terughalen.
Ik werd verliefd.
Verliefd op de fijne sfeer.
Een omarming, zo voelde het toen ik de woonkamer binnenkwam.
De lichtinval die werd getemperd door de vitrage en de woonkamer zachter, intiemer en knusser maakte.
Ik zag het meteen voor me.
De bank die ik tegen de muur aan zou zetten.
Genoeg ruimte voor een gezellige eethoek.
Maar bovenal die leuke bar die er al zat, mét krukken.
De plek die de keuken het middelpunt zou maken bij feestjes.
Ik zag iedereen er al omheen staan en mezelf erachter, zodat ik mijn vrienden als een soort bartender drankjes kon inschenken.
Vrienden die ik weer opnieuw moest maken.
Ik had een paar jaar in Purmerend gewoond. Daar had ik mensen leren kennen en daar had ik ook weer afscheid van moeten nemen.
Mijn balkon, mijn vader en de zon
De schuifpui naar mijn balkon ervoer ik als luxe.
Mijn inpandige balkon waar ik prachtige gesprekken heb gevoerd met mijn vader, die op steenworp afstand van mij kwam wonen.
Waar ik heerlijk heb zitten loungen in het zonnetje.
Droom van een slaapkamer
De kers op de taart was voor mij de slaapkamer.
Die was immens voor mijn doen en had als absolute klap op de vuurpijl een fantastische inbouwkledingkast over de hele breedte van de wand.
Man, man… zoveel ruimte kon ik niet eens vullen in mijn eentje.
Dat dacht ik toen.
Want dat lukt natuurlijk prima, hahaha.
Mijn paleis aan de Winkelwaard
Dat de badkamer eigenlijk een make-over moest hebben, boeide me niet eens.
Verliefd was ik al op dit appartement.
Een beetje leuk aankleden met accessoires en een gezellig douchegordijn en mijn paleis was af.
Locatie, locatie, locatie
De locatie was een droom.
Op vijf minuten lopen van het station.
Ik werkte toen nog in Amsterdam bij DNB, dus ik kon bijna vanuit mijn bed rollend naar het station.
Op twee minuten loopafstand zat de supermarkt. Perfect na een lange werkdag even snel een hap halen.
Maar het allermooiste voor mij in die tijd?
Ik zat op tien minuten fietsen van het centrum van Alkmaar.
Hallo gezellige terrassen.
Hallo stapavonden.
Het duurde dan ook niet lang voordat ik weer nieuwe vrienden had gemaakt.
Een vriendengroep die ik tot op de dag van vandaag nog steeds zie en spreek en waar ik nog altijd toffe dingen mee doe.
Het moment van afscheid
Dit huis heb ik moeten verkopen toen mijn eerste bedrijf failliet ging.
Ik heb gehuild. Gerouwd om wat was.
Omdat dit huis mij iedere keer weer geborgenheid gaf wanneer ik de deur binnenstapte.
Dat een veilige en knusse haven voor mij was geworden. Waar ik een nieuw leven heb weten op te bouwen. Gedurfde stappen heb gezet. Dromen achterna ben gegaan.
Een nieuw hoofdstuk
En ja, met de verkoop brak ook een nieuw hoofdstuk aan.
De vraag “heb je een plek waar je terecht kunt?” had ik toen beantwoord met:
“Ja, ik kan bij mijn vriend wonen.”
Wij hadden net een jaar met elkaar. Ik vond het doodeng.
Een eerdere samenwoonpoging, waarbij ik veel te snel mijn eerste appartementje had verkocht, was namelijk faliekant misgelopen.
Maar er bestaan wel degelijk happy ends.
Die gedwongen samenwoonbeslissing groeide uit tot een relatie van inmiddels bijna 12 jaar.
We wonen inmiddels ook niet meer in zijn huis, maar in een té schattige vrijstaande woning uit 1872.
Op een van de mooiste – en een paar keer per jaar ook de gezelligste (hallo Koningsdagfeesttent!) – plekken van Broek op Langedijk.
Een huis is nooit alleen een hoop stenen en cement
Wat ik hiermee wil zeggen is dit:
Dit appartement bestond voor mij uit zoveel meer dan alleen stenen.
Het stond voor het opbouwen van een nieuw leven.
Voor lachen met vriendinnen.
Voor huilen om verloren liefdes.
Voor herinneringen aan gesprekken met mijn vader, die er, kort na mijn gedwongen samenwonen, niet meer was.
Dit is wat makelaars vergeten bij het verkopen van een huis.
Bij het schrijven van een verkooptekst.
En dan is je tekst maar wat langer.
Als de emotie en het verhaal erin zitten, blijft je kijker geboeid lezen en ziet hij of zij hier ook een toekomst. Of misschien ook wel een nieuw begin.
Misschien kijk ik daarom anders naar huizen dan de meeste mensen.
Ik zie niet alleen een woning.
Ik zie een verhaal en een leven wat zich daar opnieuw kan ontvouwen.
Wie ik ben?
Aangenaam!
Nicole Hielkema 👋
de Teksten Makelaar.
Ik schrijf woningteksten die van kijkers kopers maken, zodat makelaars tijd overhouden voor wat écht telt: oog voor hun klanten.
